FILOZOFSKI TEMELJI SUKOBA PRAVNOG POZITIVIZMA I ŠERIJATA - Durmišević, Tarik (Novi Muallim, 2018)
UDK 29-13-18-74 Pozitivizam podrazumijeva i distinkciju između jeste i treba, odnosno između prava kakvo jeste i prava kakvo bi trebalo biti. Pozitivizam je negacija logičke implikacije ili bilo kakve veze između prava kakvo jeste i prava kakvo bi trebalo biti. Kada čitate Radbrucha, Dworkina ili pak bilo kojeg drugog kritičara nekog od dominantnih tokova zapadne misli, možete vidjeti njihovu nemogućnost da se odupru silama centralne domene (čija je pravna manifestacija pozitivizam); istina, oni se kritički odnose spram nje, tj. nekog njenog dijela koji je predmet njihovog rada, ali je ta kritika vrlo često zasnovana na samim premisama koje su i dovele do ustoličenja predmetne ideje u centralnu domenu paradigme zapadnog mišljenja, odnosno zapadne filozofije. Upravo u tome i leži problem cjelokupne moderne. „Nijedan savremeni zapadnjački politički sistem... ne mogu da spomenuti haos transformiraju u nešto što bi imalo svoj red – jednostavno zato što nijedan od tih sistema nije učinio ozbiljan pokušaj da političke i društvene probleme razmatra u svjetlu apsolutnih moralnih principa.“ Pozitivistički koncept koji odražava dihotomiju između jeste i treba u potpunosti je neprihvatljiv u bilo kakvom sistemu koji ima tendenciju da se nazove islamskim. S obzirom da je Šerijat, kao islamsko pravo, zasnovan na Božijoj objavi, uopće nije moguća distinkcija između prava i morala. Čak, ukoliko bismo prihvatili moderni lingvistički zahtjev pravljenja te distinkcije, pravo je ustvari aparat morala, odnosno – izvor prava je moral, jer je sama kur'anska objava u prvom redu usmjerena na moralno usavršavanje čovjeka.